Ölüm

Ölüm.

Merak ettiğim ve ısrarla merak edeceğim -ne zamana kadar olacağını henüz kestiremedim- tek konu ne zaman öleceğim? Nasıl olduğu konusunda türlü alternatifler olsa da tek birine kendimi yakın görüyorum.

İnsanlar sevdiklerine ölümü yakıştırmazlar bu yazımı okuyan bir çok kişi belki bana da yakıştırmayacak ama hayatımızın bir gerçeği, hatta en büyüğü.

Doğum kadar ölüm de normal sayılıp konuşulabilse keşke; ''ahh çok karamsar şeyler bunları başka konu mu yok bahsedecek yahu diye'' bölünmese konuşmalar. Açık açık ''Yahu ben şöyle ölmek isterdim.''.''Böyle yaşamımın bitmesini isterdim.'' diye tartışsak mesela. Çok şey değil. burnumuzun ucunda bu olay her gün bir yakınımızın yakını ya da bizim en yakınımızın ölüm haberi geliyor, gelmiyor mu? Eee o zaman konuşmaktan kaçmak ne? hayır yani konuşmazsak, anlatmazsak bizim başımıza gelmeyeceğini mi sanıyoruz hala?


Tamam kötüyü çağırmak,  beyinde büyütmek gibi şeylere ben de inanıyorum. Ama bu kadar hayatın kendisi olan bir konuyu da anlatmak, tartışmak istiyorum.

Gelelim bu konu hakkındaki beni konuşturmadığınız; dinlemekten, konuşmaktan, tartışmaktan korktuğunuz düşüncelerime;
Ben çok yaşlanacağımı sanmıyorum. En fazla babam gibi 55'i görürüm sanırım.
Doğal yollarla ölmek mi? Güldürmeyin beni.
Bir bakın çevrenize kim doğal yollarla ölüyor ki artık.
Birincisi doğal beslenmiyoruz.
Doğal beslenmeye çalışsak; saçmalıyoruz.
Zevk veren hoşumuza giden  her şey ömrümüzü kısaltıyor.
Bakınız şaraplar, pizzalar, hamburgerler, biralar, rakılar, -bir çoğunuzun hoşuna giden ama benim ısrarla nasıl bir zevk verdiğini anlamadığım;sigara- .
Şimdi hem bunları ye-iç hem de ''80-90 yaşıma kadar yaşayacağım.'' de olacak şey mi?

Her beş kişiden birini yakalayan çağımızın gribi; kanser. Ben kanserden öleceğimi düşünüyorum mesela ve bundan korkmadan açık yüreklilikle söyleyebiliyorum. Bu yakıştırmak ya da hastalığı hafife almak -ki zaten hafife alınacak bir hastalık olsa en sevdiklerimizi uğruna vermezdik- değil.

Bu benim 6.his mi? dersiniz, önsezi mi?, kendini bilmek mi?, saçmalamak mı? Bilemem ben böyle hissediyorum.

Ve hayatta öğrenmek istediğim en büyük şey; ölüm tarihim.
Bence herkesin bunu bilmeye hakkı var. Gelecek için yırtınan insanlar; işte o zaman anı yaşamayı öğrenecekler bence.

Sizi endişelendirmek, üzmek istemem.
Önümüzde uzun bir hayat var ama siz yine de geçmişe ve geleceğe çok bel bağlamayın.

Anı yaşayın, mutlu ölün.