Önceleri doğum günümü iple çekerdim, 6 Mayıs sabahı içimde büyük bir heyecanla uyanır bütün gün doğum günü çocuğu olmanın keyfini sürer, şımarır, her istediğimi yaptırırdım.Tabi her güzel şey gibi o gün hemencecik biter, bitti diye üzülürdüm. Artık büyüdüm sanırım mesela bu sabah dün gecenin bana armağanı inanılmaz bir baş ağrısıyla uyandım. Doğum günüm olduğunu telefona baktığımda hatırladım falan. Sağ olsunlar yüzlerce kutlama, tebrik hepsi çok güzel şeyler ama yaş ilerleyip olgunlaştıkça doğum günleri mutluluktan çok üzüntü vermeye başlıyor insana. Sevdiklerimi kaybetme korkusu, hayallerimi gerçekleştirememe üzüntüsü omuz omuza verip halay çekerek doğum günümü kutluyorlar sanki. İçsel gezintilerim de hep aklımın en kuytu karanlık köşesinde bacaklarını kendine çekip yere çömelmiş korkudan zangır zangır titreyen bir çocuk var. Yıllardır ne onun yanına gitme cesaretini gösterebildim nede onu yanıma çağırabildim. Bugün o cesareti gösterip içimdeki korkak çocuğun elinden tutup doğum gününü kutlamaya götürmek istiyorum. Korkularının ne kadar yersiz olduğunu onu en iyi benim anladığımı söyleyerek bu güzel günü ona armağan edeceğim. Kim bilir belki onu kandırmak için balon bile alırım. İyi ki doğdun çocuk.
