huzur.

huzurun insanı nerde sarıp sarmalayacağı belli olmuyor;
bazen bi cafede kahveni yudumlarken,
bazen battaniyenin altında güzel bi aşk filmi izlerken,
bazen ağaçların arasından sızan güneşe gülümserken,
bazen sinema çıkışı ''senin uykun geldi hadi seni eve bırakıyım.'' diyen düşüceli sevgilide,
bazen sırf şeker verdin diye sana kocaman gözleriyle gülen bir çocukta,
bazen babanın sakallarından gıdıklandıgında,
bazen kendini yanlız hissettiğinde tüm samimiyetiyle 'ben varım' diyen bir dostta,
bazen sırtını kalorifer peteğine dayayıp sıcacık çayından kocaman bir yudum aldıgında,
bazen hasta yatagında agrılardan kıvranırken, agrının azalmasıyla bastıran uykunda,
huzuru çağırmayı bilirsen o senden ayrılmaz,
sen yeterki çağırmayı, geldiğinde hoş tutmayı bil.